خانوم عبادی عزیز،

شما باعث افتخارات بسیار زیادی برای بنده و ایران و مملکت و دنیا هستید،

شما عکستون به اندازهء بسیار بزرگی رو دیوار طبقه سوم کتابخونمون بغل

دالای لاما هستش، شما بدون روسری تشریف بردین نوبلتونو گرفتین و رو در و

دیوار خونتون با اسپری قرمز متهمتون کردن به خیلی چیزا.

شما خیلی آدم مهم و تأثیرگذاری هستین. شما فقط، خانوم عبادی، بعضی وقتا

لطفاْ چیزی نگین. حرفی نزنید. اظهارنظری نفرمایید.

خانوم عبادی، شما تو صف ویزا وای نمیسین. دختراتونم واینمیستن، شما

مشکل ویزا ندارین، نمی خوام بگم نفستون از جای گرم بلند می شه، ولی لطفاْ

این نفس رو همون جایی که هست نگهش دارین.

خانوم عبادی، احتمالاً تحریم بیشتر ایران تاثیر مستقیمی روی زندگی خصوصی

شما نداره. احتمالاً براتون خرج بیشتری هم نداره. اما خانوم عبادی، این حرفای

شما، اگه کسی بهشون گوش بده، تاثیر مستقیم روی زندگی من داره؛ منِ ایرانی،

منِ دانشجو، و من به عنوان یه عضو یه خانواده.

تحریم بیشتر برای من یعنی پولی که به حسابم نمی رسه، شهریه ای که داده نمی شه،

کارمزد بیشتری که باید  پرداخت بشه، ویزایی که برای تحصیلم داده نمی شه، ۳۰۰ دلار

بیشتری که باید بابت اون ویزا بدم، یعنی مدتی که از تحصیل جا می مونم برای اون

ویزای داده نشده، یعنی استرس، یعنی مهاجرت، یعنی دوری، یعنی خیلی چیزای دیگه.

خانوم عبادی، شما گویا انسان خیلی مهمی هستین،‌اما لازم نیست همه انسانهای مهم در

موضوعات حساس در همه حال اظهارنظر کنن، نفستون رو حبس کنین بعضی وقتا. ‌و

اظهارنظرتون رو برای خودتون نگه دارین.

تمام.